من اصلاً نمی‌فهمم تو این خاورمیانه چطوری هر دقیقه یک نفر میگه آتشبست برقراره بعد همزمان یکی دیگه داره قایق مین‌گذار می‌فرسته وسط تنگی هرمز یعنی رسماً شبیه اون رابطه‌های سمی شده که طرف استوری می‌ذاره ما با احت ترامپ از هم جدا شدیم. بعد ۳ دقیقه بعد لاستیک ماشین همدیگه رو پنچر می‌کنن. الان دقیقاً همین وضعیت شده. ترامپ میگه توافق داریم داریم جلو میریم داریم به معامله نزدیک میشیم. بعد همزمان سنتکام میگه ببخشید ما مجبور شدیم چند تا هدف سپار رو بزنیم چون داشتن مین می‌گذاشتن و سایت موشکی فعال می‌کردن. یعنی دوباره خبر عوض شد. یعنی دوباره خاورمینا گفت سورپرایز. ولی نکته مهم اینه اینبار داستان فرق داره خیلی فرق داره چون اگر دقت کنید آمریکا برخلاف دفعات قبل اصلاً رفتار یک کشوری که دنبال جنگ تمام عیاره رو نداره برعکس داره با خونسردی عجیبی جلو میره سپاه یه حرکت کوچیک می‌کنه آمریکا می‌زنه ولی نمی‌ذاره فضا تبدیل به جنگ یا منطقه‌ای بشه این خیلی مهمه چرا چون ترامپ الان تو فاز جمع کردن اتحاده نه پریدن وسط جنگ. اون چیزی که الان پشت پرده داره شکل می‌گیره احتمالاً از خود حمله نظامی مهم‌تره. ببینید جمهوری اسلامی الان یک مشکل بزرگ داره. مشکلش این نیست که فقط آمریکا قویه. مشکلش اینه که داره کمکم تنها و تنهاتر میشه و این دقیقاً همون چیزیه که ترامپ داره روش کار می‌کنه. طبق گزارش‌هایی که از رسانه‌های آمریکایی و اسرائیلی و منطقه‌ای بیرون اومده. بحثی که الان مطرحه اینه که اگر کشورهای عربی خلیج فارس بخوان امنیت واقعی از آمریکا بگیرن باید وارد یک ساختار امنیتی مشترک با اسرائیل بشن. یعنی چی؟ یعنی اون مدل قدیمی که عربستان یه طرف بود قطر یه طرف بود امارات یه طرف بود اسرائیل یه طرف بود آمریکا هم از دور نا هواپیما برمی‌فرستاد اون مدل داره تموم میشه. ترامپ داره میگه نه عزیز دل من اگه امنیت می‌خواید اگه می‌خواید موشک روی پالایشگاهتون نریزه اگه می‌خواید اقتصاد انرژیتون نابود نشه همه باید بیاید زیر یک چتر و این چتر همون پیمان ابراهیمه حالا اینجا جمهوری اسلامی یک ترس استراتژیک داره ترسش این نیست که امروز د تا قایقشور زدن ترسش اینه که فردا کل منطقه علیهش قفل بشه برای همین دقت کنید این درگیریا چه شکلیه کوچیک پراکنده نامنظم اگر جمهوری اسلامی واقعاً توان یک درگیری بزرگ و هماهنگ با آمریکا رو داشت الان باید یک عملیات سنگین طراحی می‌کرد که آمریکا رو مجبور کنه ابتکار عمل رو از دست نده مثلاً حمله‌ای که واشنگتنو ناجار کنه مستقیم وارد جنگ منطقه‌ای بشه ولی چیزی که می‌بینیم چیه؟ قایق مین‌گذار میاد. تحرکات محدود صورت می‌گیره. فشارهای پراکنده، حرکت‌های تاکتیکی کوچیک. این بیشتر شبیه تلاش برای تحریک آمریکاست تا آغاز یک جنگ واقعی. یعنی جمهوری اسلامی الان انگار داره تلاش می‌کنه قبل از اینکه اون اتحاد کامل شکل بگیره، آمریکا رو بکشه داخل درگیری مستقیم. چرا؟ چون اگر آمریکا الان وارد جنگ گسترده بشه، کل پروژه اتحاد منطقه‌ای به هم می‌ریزه. کشورهای عربی می‌ترسن، بازار انرژی می‌ریزه به هم میرن تو حالت بقا و اون موقع جمهوری اسلامی دوباره می‌تونه از آشوب استفاده کنه. این همون بازی قدیمی تهرانه. قبل از اینکه محاصره کامل بشه منطقه رو منفجر کن. ولی مسئله اینه که این بار آمریکا انگار این نقشه رو خوب فهمیده. برای همین واکنش‌ها محدود کنترل شده و حساب شده است. یعنی چی؟ یعنی آمریکا میگه من می‌زنمت ولی وارد بازی عصبی تو نمیشم. این خیلی مهمه چون ابتکار عمل هنوز دست واشنگتنه و این دقیقاً همون چیزیه که جمهوری اسلامی نتونسته تغییرش بده. ببینید اگه یه حکومت واقعاً دست بالا رو داشته باشه طرف مقابل رو مجبور می‌کنه طبق ریتم اون بازی کنه ولی الان برعکسه. سپاه داره تلاش می‌کنه فضا رو منفجر کنه ولی آمریکا میگه نه هنوز نه. من اول دارم صفحه شطنجو می‌چینم و احتمالاً به همین خاطره که ترامپ اینقدر داره درباره توافق بزرگ حرف می‌زنه در حالی که همزمان درگیری نظامی هم ادامه داره چون از نگاه ترامپ توافق فقط توافق با ایران نیست توافق واقعی باز طراحی کل سیستم نظم منطقه است یعنی یک خاورمیانه که در اون کشورهای عربی اسرائیل و آمریکا و ساختار امنیتی مشترکی وجود داشته باشه همشون توی یک پکیج قرار بگیرن و جمهوری اسلامی دقیقاً می‌فهمه اگر این اتفاق بیفته کارش سخت‌تر میشه چون اون موقع دیگه با یک کشور طرف نیست با یک بلوک طرفه برای همین این تحرکات الان بیشتر شبیه تلاش برای جلوگیری از آینده است تا نمایش قدرت واقعی و این شاید مهم‌ترین نکته‌ایه که الان باید فهمید خیلیا فکر می‌کنن چون هنوز درگیری هست پس آمریکا گیج شده یا برنامه نداره نه اتفاقاً این خونسردی شاید نشونه اینه که برنامه بزرگ‌تری پشت پرده در جریانه و اگه این تحلیل درست باشه ما تازه اول داستانیم نه آخرش. چون چیزی که الان داره ساخته میشه فقط یک توافق هسته‌ای نیست. یک معماری امنیتی جدید برای کل خاورمیانه است و جمهوری اسلامی اینو می‌فهمه. برای همین داره قبل از بسته شدن درها آخرین تلاش‌هاشم می‌کنه که بازی رو به هم بزنه. ولی فعلاً آمریکا هنوز وارد زمینی نشده که تهران دوست داره داخلش بجنگه و این یعنی حداقل تا این لحظه ابتکار عمل هنوزه واشنگتنه. الان دیگه داستان فقط درگیری آمریکا و سپاه نیست. داستان داره تبدیل میشه به چیزی خیلی خطرناک‌تر برای جمهوری اسلامی. ترک داخلی و این ترک داخلی از موشک و ناو خطرناک‌تره. ببینید گزارش‌ها اومده که الان توی ایران وسط این وضعیت نیروهای فراجا و نیروهای وابسته به حشداشعوی و گروه‌های نزدیک به سپاه توی میدون انقلاب در تهران با هم درگیر شدن. اول دعوای لفظی بعد تیره هوایی بعد درگیری واقعی. یعنی چی؟ یعنی حتی داخل ساختار امنیتی خود جمهوری اسلامی هم اعصاب‌ها داغونه. یعنی اون انسجامی که همیشه سعی می‌کردن نشون بدن داره ترک می‌خوره و این مهمه. چون حکومت‌های ایدئولوژیک تا وقتی خطرناکن که زنجیره فرماندهیشون سالم باشه تا وقتی همه بدونن دستور از کجا میاد ولی الان سؤال اصلی اینه اصلاً کی داره دستور میده مجتبی خامنه‌ای کجاست زنده است نیست چرایی حتی پیام تصویری ساده نمیاد چرا حتی یک فایل صوتی عادی هم منتشر نمیشه که بگه اوضاع تحت کنترله این سکوت خودش داستانه وقتی حکومت مجبور میشه مدام بگه همه چیز عادیه معمولاً یعنی همه چیز عادی نیست و حالا تصور کن داخل چنین فضایی ده‌ها ساختار مسلح مختلف هم وجود داره سپاه فراجا بسیج نیروهای امنیتی گروه‌های نیابوتی عراقی حشدالشعوی واحدهای اطلاعاتی مختلف گروه‌های اقتصادی وابسته فرمانده‌های محلی اینا تا وقتی بالاسرشون یه مرکز قدرت مطلق وجود داره کنار هم می‌مونن ولی وقتی احساس کنن مرکز قدرت داره ضعیف میشه تازه دعوا شروع میشه چون هر گروه می‌خواد سهم خودش رو از فردای جمهوری اسلامی حفظ کنه و اینجاست که اون خبر میدون انقلاب اهمیت پیدا می‌کنه. خیلیا ممکنه بگن خب چند نفر دعوا کردن چیز مهمی نیست. نه اتفاقاً در سیستمهای بسته این چیزا فوق‌العاده مهمه. چنین اینا نشونه‌های اولیه فرسایش اقتدار مرکزیه. یعنی وقتی طرف مقابل هنوز سقوط نکرده ولی نیروهای خودش دیگه کاملاً به هم اعتماد ندارن و این دقیقاً همزمان شده با چیزی که بیرون داره شکل می‌گیره. ائتلاف. خیلیا تو فضای مجازی فقط داد می‌زنن پس چرا نزد پس چرا کارو تموم نکرد پس چرا رژیم هنوز سر پاست انگار سیاست خارجی پلیستیشنه انگار رئیس‌جمهوری آمریکا دکمه آرت رو می‌زنه و مرحله بعد باز میشه در حالی که قدرت واقعی فقط نوشک نیست قدرت واقعی یعنی معماری ائتلاف و ترامپ دقیقاً الان روی همون کار می‌کنه فهمیده که اگه جمهوری اسلامی فقط با آمریکا درگیر باشه می‌تونه هنوز بازی کنه هنوز می‌تونه منطقه رو بی‌ثبات کنه هنوز هنوز می‌تونه اختلاف بین عرب‌ها، اروپا، اسرائیل و آمریکا ایجاد کنه. پس داره چیکار می‌کنه؟ همه رو داره میاره زیر یک سقف. کشورهای عربی، اسرائیل، مسیرای انرژی، امنیت دریایی، پدافند مشترک، اطلاعات مشترک و این دقیقاً همون چیزی که تهران ازش وحشت داره. چون جمهوری اسلامی سال‌ها روی پراکندگی منطقه حساب کرده بود. اینکه عربستان با اسرائیل مشکل داشته باشه، قطر یه بازی دیگه‌ای بکنه، ترکیه ساز خودشو بزنه. اروپا نصف نیمه عمل کنه، آمریکا خسته باشه. ولی اگر اینا تبدیل به یک بلوک واحد بشن، معادله تغییر می‌کنه. برای همین الان جمهوری اسلامی نیاز داره قبل از کامل شدن این اتحاد بحران تولید کنه. نیاز داره منطقه و من و شما رو عصبی نگه داره. نیاز داره آمریکا رو هل بده داخل جنگی که هنوز وقتش نیست. و دقت کنید آمریکا دقیقاً داره مقاومت می‌کنه که داخل اون تله نیفته. یعنی سنت کام می‌زنه ولی کنترل شده. پاسخ میده ولی جنگ منطقه‌ای را نمی‌ندازه. هدف می‌گیره ولی وارد فاز اشغال و درگیری تمامیار نمیشه. چرا؟ چون هنوز پروژه بزرگتر کامل نشده. پروژه بزرگ‌تر اینه که جمهوری اسلامی قبل از جنگ از نظر سیاسی و منطقه‌ای کاملاً ببازه و احتمالاً مرحله بعد فقط منطقه نیست. وقتی بوی پایان یک سیستم بلند میشه همه قدرت‌های دنیا آروم آروم وارد میشن. چرا؟ چون همه می‌خوان در فردای ایران سهم داشته باشن. اروپا، ژاپن، کره جنوبی، کانادا، شرکت‌های انرژی، غول‌های تکنولوژی، شبکه‌های مالی همه می‌فهمن ایران بعدی وقتی باز بشه یکی از بزرگ‌ترین بازارهای قرن خواهد بود. کشوری با انرژی عظیم، جمعیت تحصیل کرده، موقعیت جغرافیایی فوق‌العاده، دسترسی منطقه‌ای و جامعه‌ای که عملاً دهه‌ها سرکوب شده و تشنه وصل به اقتصاد جهانه. برای همین این داستان فقط زدن چند قایق سپاه نیست. این دعوا سر آینده خاورمیانه