و امیدواریم که حالا دفعه دیگه بشه یه جایی خیلی سخته که یهکمم خب بحث سلکتیو بودن و امنیتی و اینا نمیشد لزوماً که اجیش کرد سؤال اول خب ما یه سؤال خیلی عجیب غریبی داشتیم دیگه درسته یه سؤالی که حالا از ۱۸ و ۱۹ عدهای شروع کنیم که خب بعد این ۴۷ سال که این فشار و نبود آزادی که اصلی‌ترین قضیهست که میخوایم کشوررو آزاد کنیم مردم ریختن تو خیابون یه روز خیلی خیلی عجیبی روز همیشه فراموش نشدنی برای خود من میلیون من شاید ب نمی‌خوایم عدد بزنیم بالای ۱۰ میلیون یا میلیون‌ها خیلی ریختن و عکساش فیلماش اومده و بعد قطع شد و ۴۰ هزار نفر کشته شدن ۴۰ هزار نفر که همیشه قهرمانهای همه ما خواهند بود و هنوزم به نظر ما دقیق درک نکردیم که چه اتفاقی افتاده خب بعدش جنگ و الانم که ایرانیای داخل خب خیلی ساده بخوایم بگیم حالشون کلاً خیلی خرابه یعنی اینترنتشون قطعه وضعیت اقتصادی پول ندارن یه ناامیدی هستش حالا اینکه شبا هم بالاخره یه عده رو میریزن تو کوچه به قول خودشون اربده میکشن تا صبح و پلاس قطی اینترنت و تلویزیونم که شبیه فیلمای ترسناک شده صدا سیمای جمهوری اسلامی چه شمام خب ۴۷ ساله یعنی زندگیتون تو این راهه بوده چهجوری الان چون خیلی به من میگن که ناامیده و چهجوری امیدوار ار باشن و چهجوری انرژی برگرده. ببینید وقتی که شما یک هدف عمده‌ای رو در زندگی تصمیم می‌گیرید که ازش حمایت بکنید زمان محدودی نداره. ممکنه یک عمر طول بکشه و ما شرایط تغییر وضعیت سیاسی خیلی کشورا رو در همین قرن گذشته دیدیم که سرانجام مردم چیره شدن بر حکومت‌هایی که نمی‌خواستن. نمونهش آفریقای جنوبی نمونهش بلوک شرق اروپا در پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و در این مورد فکر نمی‌کنم که ایران استثنا باشه. منتها فکر می‌کنم این ۴۰ سال تجربه با این حکومت دینی و این دیکتاتوری مذهبی باعث شد که این فراآیند تکاملی یک نوع بلوغ سیاسی در جامعه ما الان نهادی نشده تجربه تلاش برای اصلاحات که چندین نسب باهاش مواجه بودن از زمان خاتمی و کوی دانشگاه و ۱۸ تیر بگیرید تا همین جنبش محسا و اتفاقی که چند ماه پیش افتاد به جایی رسیدیم که سرانجام متوجه شدیم به عنوان یک ملت که غیرممکنه که به اون آینده و به اون امیدی که داریم برای یک آینده بهتر بتونیم تا زمانی که چنین نظامی همچنان در کشورمون حاکم باشه بهش دسترسی پیدا بکنیم و این نظام به خاطر دی انیش اصلاً قابل تغییر نیست. من خاطرم میاد سال‌های پیش با جهانیان که صحبت می‌کردم چه در امریکا چه در اروپا مدام رو این مسئله تأکید می‌کردم که شما اساس سیاست خارجون رو نسبت به ایران و علیالخصوص رفتارتون با جمهوری اسلامی بر مبنای یک انتظاری بود که اساس انتظارت بود غلطه یعنی شما به با انگیزه ایجاد تغییر رفتار در این رژیم بود که باهاش مماشات کردید در صورتی که این نظام تغییر رفتار نمی‌تونه بده به محض اینکه این گرگ رو بخوایم به یک میش تبدیل بکنیم دیگه گرگ نیست و این جمهوری اسلامی که از روز اول ایران براش مطرح نبود نظامی که میلیون‌ها دلار صرف حزب‌الله و حماس می‌کنه در بیرود بیمارستان براشون می‌سازه مردم پشت در بیمارستان در ایران از بین میرن وضعیت اقتصادی هم همونطور که شما گفتید غیرممکنه که از چی این نظام انتظار داشته باشید که از دید منافع ملی کشور به قضیه نگاه بکنه. این نظام از روز اول در جهت مصلحت نظام عمل کرده نه به نفع منافع ملی. ما امروز به اینجا رسیدیم به عنوان یک ملت بعد از تقریباً نیم قرن تجربه مستقیم چه در قبل از انقلاب چه در دوران این حکومت و آنچه که امروز بهش رسیدیم و اتفاقاً من فکر می‌کنم دلیلی که بایستی امیدوار باشیم علیرغم سختی‌ها این هستش که این باور مشترک رو فکر می‌کنم امروز اکثر مردم ایران بهش رسیدن. اساس کارم از دید یک دید سیاسی یک ویژن سیاسی رو من به این شکل تعریف کردم و در واقع دعوت من از هم‌میهنانم از هر گرایش ایدئولوژیک و سیاسی که می‌خوان باشن باشن این هستش که ما حداقل سر ۴ار اسر می‌تونیم با هم یه توافق داشته باشیم که بر مبنای اون بتونیم یه همکاری سیاسی ملی داشته باشیم در راستای مبارزه با پایان دادن به این نظام و تشکیل حکومت بعدی این چهار از اصل مهمی که روش تأکید می‌کنم مسئله تمامیت ارضی ایران هست که فکر کنم خیلی از ایرانیان ملی‌گرا به این مسئله کاملاً باورمند هستن. مسئله جدایی دین از حکومت که یک اصل غیرقابل انکار هست برای رسیدن به دموکراسی یا یه پیشرط به دموکراسی مسئله برابری تمام شهروندان کشور در مقابل قانون و آزادی‌های فردی و نهایتاً نحوه تصمیم‌گیری تشکیل نظام آینده به دست خود مردم از طریق انتخابات آزاق و صندوق رأی این هستش که در اینجا ما اگه معیار تصمیم‌گیری رو خواست اکثریت جامعه قرار بدیم و اون تعیین کننده شکل آینده سیاسی کشور خواهد بود مبناییست برای اینکه ما تکلیف خودمون رو در نحوه و در کارزار مبارزه برای پای دادن به این رژیم پیدا بکنیم اما مسئله اینجا فقط به اینجا منتهی نمیشه پارالله با این مسئله و از یکی دو سال پیش من به این فکر افتادم که ما فراتر از اصل آزادی و دموکراسی و حقوق بشر و همه چیزا که بدیهیست چگونه می‌توانیم یک نقشه چه راهی داری داشته باشیم برای بازسازی کشور برای شک پروژه شکوفایی ایران که این البته چند فاز مختلف هست من وقتتونو با این نمی‌گیرم قابل بررسی هست برای همتون ولی در واقع یک نقشه رایست که چگونه ما می‌توانیم اون کشوررو از نوع رو پایه و اساس درست پیش ببریم و درش بتونیم همون شکوف‌هایی و در واقع خوشبختی جامعه رو فراهم بکنیم. یکی از دلایلی که من امروز در حضور شما هستم این هستش که بهترین مغزهایی که امروز در امریکا در سیلیکانوری هستن می‌تونن پیش درآمدی باشن در عمل که هم‌میهنانمون در داخل بدونن که با تغییر این وض چه فرصت‌هایی در ایران پیدا خواهد شد. چقدر در اینجا ما افرادی داریم که ثابت کردن در عمل که قابلیت انجام این کار رو دارن. بسیاری از شما این کشورو اداره می‌کنین به عناوین مختلف و فرض بکنید که فردا همین نمونه سیرکانوری رو بشه در بلوچستان پیاده کرد چرا که نه و تمام نیازمندی‌هایی که کشور خواهد داشت در پنل‌های قبلی صحبت از ایآی کردیم مسائل مختلف کردیم و این چیزیست که اتفاقاً جنبه ملموس که آینده برای ایران درخشان هست رو می‌رسونه یعنی پیامی که باست به داخل کشورمون امروز انتقال بدیم که علیرغم تمام مشکلات معیشتیم علیر رغم این وضعیت به خاطر این نیست که مردم قابلیتشو ندارن یا اینکه کشور ما در واقع امکاناتشو نداره ایران می‌تونه کره جنوبی باشه چرا شدیم کمر کره شمالی فقط به خاطر وضعیت سیاسی کشورمون هست اگه وضعیت سیاسی در ایران تغییر پیدا کنه تمام این امکانات بر ایران فراهم خواهد شد خیلی عالی فکر کنم پ تا سؤال نوشتم هر پ تا فکم جواب دادیم حالا خیلی یه چیزی که اولاً من شما رو مصاحبهونو انگلیسی و فارسیم انگلیسی خب کلاً خیلی سریع‌تر صحبت می‌کنین یه یه نکته که فارسی که فرق فارسی صحبت کردن شما ما اینه که خیلی رعایت می‌کنین همه کلماتو فارسی میگین که خیلی خیلی سختیه من بالا می‌گفت این کلمه فارسیش چی میشه میگم والا ما همه جمله‌هامون نصفش تو این جمع انگلیسی فارسی مشکلم داره دیگه ولی خب بهش میگن پینگلیش آره ولی خیلی کار سختی انجام میدم دقت کنید اصلاً کلمه انگلیسی به کار نمی‌برن وقتی فارس خیلی آره اینم یه مهارتیه خلاص من نمی‌تونم انجام بدم الان خلاصه یه توضیحی راجع به این جایی که هستیم و این چیز بگم یهکم حالا به قول معروف راحت‌تر من صحبت کنم که ما خب الان تو سیلیکان ولی و سان فرانسیسکو هستیم یه جامعه تکیه اینجا و این جامعه تکی حالا ما یه سری مثلاً نظرسنجی کردیم تو این چند ساله و یه سری آمارا را دیدیم خیلی ساده بخوام به اولاً که بیشتر آدما مثل خود من این جماعت مثلاً من نماینده مثلاً قشره حالا پولدار آمریکایی فلان نمی یه سری چیزا من اینم اینجا گرفته شد هم اینجوری نمی‌بینم این بیشتر نماینده ایرانیاییه که ایران درس خوندن اکثر این آدما ایران لیسانسشون گرفتن یا مسشون گرفتن کار کردن به قول معروف با یه دونه چمدون و فلان اومدن اینجا و زحمت کشیدن و الانم جاب گرفتن و دارن کار می‌کنن بیشتر نماینده این داشتیم و خب خیلی خیلی دیگه که تو ایرانن تو این وضعیت هستن یه سؤال نیمه سیاسی هم می‌کنم بعدش بیایم بحثهای تکنولوژی و اقتصاد و اینا این جمعو من باهاشون صحبت می‌کنم ۴ تا به قول معروف تیر نظر راجع به شما دارن یکی که خب همین عده‌ای که الان گفتن مثلاً کینگ رضا پهلوی و خیلی بلند که خب پادشاهی خواهن و معتقدن که شما پادشاه کشورین و قانونی و این راهیه که نکست استپه یه عده عده دوم که احساس کنم بزرگترین به قول معروف تیرم من خودم شخصاً بیشتر تو اون دو می‌بینم خودمو که اینجورین که خب ما الان توی شرایط خیلی بدی هستیم باید این ترنزیشن انجام بشه از نظر به قول معروف فوربیلیتی از نظر اینکه کی اعتقاد داریم که آدم واقعی‌تر تمام اینا شما این ترنزیشن لیدر هستین تو این وضعیت و اون دا و این گروه هم لزوماً حالا نه پادشاهیخواه نه جمهورخواه اصلاً من به این قضیه خیلی باینری هم فکر نمی‌کنم که لزوم این دو تا با هم در تضادن به نظر من یه های هابریدایی ممکنه باشه که اصلاً د تا خوبی د تاشونو بگیره بیشتر این گروه تو سیلکان ولی بزرگترن که میگن خب بیایم این آزادی صورت بگیره و بعد اجازه بدیم همه بیان صحبتشونو بکن فک کنم خود شماهم بیشتر این حرفو زدید حالا و یه و میگن اینا شما رو قبول دارن به عنوان رهبر یه گروه سه هستن که این گروه اتفاقاً کوچیک‌ترینه حالا من نمی‌خوام زیاد عدد بدم که میگن اصلاً ما شما رو قبول نداریم ولی اگر که شما می‌تونین این آزادی رو برسونین ما رو من میگم پشت سرشون یعنی اون آزادی برای ما خیلی مهم‌تره از شخص و یه گروه چار هم هستن که اصلاً میگن نه تحت هیچ عنوانی خب شما رو قبول ندارم و جریان پادشاهی قب گروه ۴ که به نظر من خیلی سخته باهاشون حرف زدن منم شخصاً نمی‌دونم دقیقاً گروه یکم که خیلی آنست بخوام بهتون بگم هرچی شما بگین اونا قبول یعنی گروه دو و سه و بیشترم احساس کنم بزرگترین تو این گروه برای کسایی که خب حالا تو یه اسپکترومی شما رو قبول دارن و اینجورین که شما ترنزیشن لیدر و می‌خوان میک شور کنن که اولاً که آزادی اتفاق میفته دو اگه اتفاق بیفته واقعاً رژیم آزاد خب مثلاً یه یه سری من نگرانی شخصی من اصلاً این نیست که حالا مثلاً داستان خمینی و اینا اتفته من شخصاً اصلاً به نظرم یه چیز بیربطیه ولی خب سوال که دارن این دو تا چهجوری بیشتر اون د تا گروه رو من مثلاً میگم جوابشون که اولاً که چهجوری شما این به قول معروف دلیور میشه این کار من ف دارم تلاش می‌کردم که همه چی فارسی بگم چهجوری میشه و چهجوری بعدش این آزادیه می‌مونه ساستین بود یادم میاد در بعضی از این بحثهایی که در طول این سال‌ها داشتیم با بعضی از جریانات میگفتن که انگلیسیشو میگن بعد فارسیشو میگم میگه یعنی شما ممکنه پیامورنده رو باور خبر نداشته باشید ولی خود پیامو باهاش مشکل دارید. اگه مشکلتون با خود پیام هست اون موقع یه بحث جدیست. مبنا چیه؟ مبنا معیار اندازه‌گیری و وزنکشیست. در هر زورآزمایی سیاسی از نظر وزنکشی چه چیزی می‌تونه تعیین کنندهش باشه؟ تو تمام روندهای دموکراتیک مگه صندوق رأی نیست؟ از دی انف د. خب من غیر از این چیزی نمیگیم. منتها چیزی که من دارم اینجا میگم که وظیفه دوران انتقالی چیست؟ وظیفه دولت انتقالی چیست؟ آنچه که من پیش در واقع پیشقدم شدم که اون رو براتون به اجرا بگذارم در فردای فروپاشی رژیم چه اتفاقاتی بایستی بیفته برای اینکه ما از اینجایی که هستیم برسیم به اون تی روند تعیین کننده نهایی خاص جامعه دولت گذار د تا وظیفه عمده داره یکی اداره موقت امور کشور هست به هر حال فانکشنینگ مملکت که نمی‌تونه بخوابه فردا که فروشی صورت گرفت نظامیه بایست کار خودشو انجام بده. اون کسی که تو فلان اداره دولتی کار می‌کنه سر کارش بتونه برگرده حقوقشو باهاش بشه پرداخت کرد. سیستم اجرای مملکت که نمی‌تونه بخوابه. این دقیقاً اونجاییست که وقتی که ما صحبت از رژیم چنج در ایران می‌کنیم صحبت فروپاشی صدام حسین در عراق و دیبتیفیکیشن نمیکنیم که نتیجهش بسیار ناگوار بود. روندی رو داریم صحبت می‌کنیم که اکثریت افرادی که دستشون به خون مردم آلوده نیست در فردای فروپاشی یه جایی برای خودشون در آینده ببینن. چرا اینو میگم؟ برای اینکه ما اگه بخوایم اون ریزش حداکثری رو تشویق بکنیم باز خودشون رو جزئی از راه حل ببینن نه جزئی از مشکل. اینم جزو کس برندهست. باری تمام این کارا واعث این هستش که در اسر وقت ما بتونیم نمایندگان مردم رو که در اون مجلس مؤسسان قرار خواهند گرفت که دقیقاً تصمیمی که بالاخره محتوای اون حکومت و شکل نهاییش رو چگونه تعیین می‌کنیم این روند دموکراتیک رو در اختیار جامعه بگذارن که از طریق چندین رفراندوم مختلف برسیم به اون فرمول آخر برای اینکه من بتونم نقش خودمو در این مورد به بهترین شکل ممکن انجام بدم بایست کاملاً موضع فراجناهی و بی‌طرف داشته باشم نه به نفع پادشاهی نه به وحف جمهوری به نفع دموکراسی و در این مورد من کاملاً یه موضع نیوترالی می‌گیرم طرفدار این یا اون شکلی نیستم هر دو شکلش محتمل هست و تا زمانی که دموکراتیک باشه چرا که نه اکثریت جامعه بایستی انتخاب بکنه که در اکثریت چه شکل نظامی رو می‌خواد و فراموش نکنیم که خواست اکثریت به مفهوم زیر پا گذاشتن حقوق اقلیت نیست اون چیزیست که قانون کشور باید تضمین بکنه. وقتی که می‌گفتم یکی از اصول کلدی برابری شهروندان ایران در مقابل قانون هست این هستش که هر شکلی که پیدا بکنه نهایتاً این تضمین بایست در قانون اساسی کشور ۱۰۰ موجود باشه. تنها راهیست که ما می‌تونیم پایان بدیم به هرگونه تبعیزی که متأسفانه در قالب این نظام کاملاً دیدیم در تمام مواردش چه از نظر جنسیت چه از نظر باورهای مذهبی چه از نظر اقوام مختلفی که نماینده کشورمون هستن و حتی در تمام مسائل سیاسیش همین طور رقابت سر قدرت و تشکیل دولت دقیقاً امریست که احزاب سیاسی در واقع باهاش درگیر خواهم بود اتفاقاً واقعاً یکی از نکاتی که من بارها مطرح کردم اینو به عنوان یه انکتد میگم شاید براتون جالب باشه چندین سال پیشم اتفاقاً در همون دوران بین دوران خاتمی بود و جریان احمدینژاد و جنبش سبز یه موقعی تو اون تایم فریم بود به اصطلاح یه سفری داشتم در آلمان و با یه تعداد از جوونایی که در اون زمان دانشجو بودن و در آلمان تحصیل می‌کردم یه دیداری داشتم و بهشون می‌گفتم که برای من خیلی جالبه که می‌دونم م که از نظر فرض کنید یک باور حزبی سیاسی به یه شکل حزب باورید مثلاً فرض کنید سوسیال دموکراسی رو به عنوان یک مبنا قرار دادید یا اینکه مثلاً بیشتر لیبرال دموکرات یا محافظه کارتر به قضیه برخورد می‌کنید و جالب برای من این هستش که در همین جمعی که هستید افرادی رو می‌بینم که تعلقات فکری و ایدئولوژیکتون به یک پلتفرم حزبی به هم شبیهه اما چون یکیتون پادشاهی‌خواهه و اون یکی جمهوریخواه سر اون با همدیگه نمی‌تون می‌تونید این کار بکنید. خب چرا نمیایم بر مبنای یک باور حزبی با همدیگه کار بکنیم؟ تا بر مبنای شکل نظام؟ هر روز که شکل نظام که به رأ نمیده ولی فردا که می‌خواین در نظام سیاسی کشورتون دخیل باشید به عنوان رأی‌دهنده شرکت داشته باشید خب مردم دنیا از چه طریقی در سیستم سیاسیشون درگیر هستن؟ بالاخره عضو یه حزبی هستن به یه حزبی رأی میدن نماینده به مجلس می‌فرستن یا دولت بعدی رو انتخاب می‌کنن حالا چه نخست‌وزیر باشه چه رئیس‌جمهور مگه اون نیست؟ حال به شما اینو میگم بزرگ‌ترین چالش ما این هستش که در آینده ایران فرض بکنید تمام این کارا رو انجام دادید بهترین قانون اساسی ممکن رم نوشتیم تمام ضمانت‌های سیاسی و حقوقی هم در اونجا مستطر هست و نهایتاً مردم ایران شکل نظام آیندهشونو تعیین کردن که اون روز پایان دوران انتقال هست و تحویل دادن قدرت سیاسی به نمایندگان منتخب مردم در فردای این رفراندوم اولین دولتی که قراره تشکیل بشه مگه میگه نتیجه رقابت‌های احزاب در انتخابات برای تعیین دولت نیست؟ مگه این نیست؟ خب ما اگه احصاب سیاسیمون آماده نباشن تمام این کارامون بی‌فایدا تمام این کارامون بی‌فایدا خواهد بود اگر قرار هست از نظریه سیاسی فکر بکنیم اولاً اولویتو میدیم به یک هدف ملی که به نظر من این فراتر از این هست که شما چپ باشین یا راست باشین یا دست راستی باشید یا جمهوری‌خواه باشین یا پادشاهی‌خواه. اما به مرحله سیاسیشم که می‌رسیم ما بایستی از نظر ابزار سیاسی کشورمون رو امکاناتشو براش فراهم بکنیم پایه‌های حزبی رو در ایران بایست تقویت بکنیم گیرم که الان نمیشه در ایران حزب تشکیل داد به دلایل پرواضحش ولی این به مفهوم این نیست که از حالا نمیشه فکرشو کرد از حالا نمیشه این پلتفرما رو ایجاد کرد وقتی که من در این سفرهایی که مثلاً در اروپا اخیراً داشتم با نمایندگان این مجالس صحبت می‌کنم یا نمایندگان احزاب سیاسی این کشورا بهشون میگن آقا جان شما اگه واقعاً می‌خواین کمک بکنید و می‌تونید کمک بکنید چرا نمیاین ورکشاپ بذارین که ایرانیایی که در داخل ایران می‌خوان از نظر حزبی خودشون رو تشکیلات بدن از این تجربیات که شما آموختید استفاده بکنن برای اینکه خودشون بتونن در اونجا پایه‌های حزبی رو انجام بدن. البته الان اینترنت قطعه ولی فرض می‌کنید فردا اتصال دوباره برقرار شد. تمام این داده‌ها تمام این دانسته‌ها رو باست بشه در داخل ایران در ابعاد سیاسیش انتقال داد. پارالل اون تمام داده‌های تکنیکی تخصصی علمی سینتیفیکم همین طور این د تا چیز با هم به نظر من هم روند سیاسی کشوررو تقویت خواهد کرد و هم یه نقشه راه برای بازسازی ایران این دقیقاً اون چالشیست که در واقع برمی‌گرده به نظر من در وحله اول به وظیفه دیاسپورا چرا؟ چون دیاسپورا برخلاف هم‌میهنانمون در داخل دستشون خیلی باز داره. آنچه که باقی می‌مونه مثلاً یه موردش چون صحبتش بود می‌خوام از این فرصت استفاده کنم مسئله قطعی اینترنته. چهجوری ما می‌تونیم اتصال همیهنانمون به دنیا وصل بکنیم؟ از دید تکنیکی امکانش هست. اینجا یه اراده سیاسی بایست پشت سرش بیاد. یعنی یه جایی می‌رسیم که تصمیم سیاسی بایست گرفته بشه برای حمایت از این نوع پروژه‌ها. اونجاییست که تأثیر داسپورا از نظر لابینگ از نظر فشار گذاشتن از نظر یک خواست مشترکی که شامل حال هممون میشه اون یک صدایی یک امر بسیار کلیدیست این هماهنگی رو در وحله اول بین خودمون بایست ایجاد بکنیم و بعد با این یک صدایی بریم سراغ سیاست‌گذاران که اون تصمیم سیاسی رو بایست بگیرن که پشت سر این پروژه قرار بگیرن که اینترنت در ایران دوباره وصل بشه این فقط به عنوان یه لاین آیتم میگم ولی یه نمونه بارزیستش از همکاری‌های لازمی که بایستی در میان دیاسپرامون داشته باشیم در این مرحله یه یه نفر تو اکس گفتد به جای دایاسپورا بگین قول‌های غربت اینم کرم پیش نهاد از اکس اومده بود سؤال سوم که فکم اصل اصلاً کر این بحثه یعنی این جمع و دلیل اومدن این جمع و حالا شما به عنوان مهموننا کلاً یکم سر این بحثه که خب ما که بیشتر آدمایی که تو این رومن نبودن زمان پدر شما و بعد ۵۷ احساس می‌کنم اکثریت ۱۶۰ هفته حتی من فک کنم الان ۸ کسی هستش ۸۰ متدم خب و بچه‌های که الان همین منم تا الان تو اپل تو فیسبوک ای دار کار خیلی خب تو ت تویزشونم خب الان وضعیت کشور مشخصه چیزی که از اون زمانی مثلا نمیخوام حالا رمنتساز میگم بض که همه چی عالی بود و اینا ولی خب یه چی چیز مشخصه ما جی پی گروس رشد اقتصادی دو رقمی داشتیم در خیلی از پریود بعد خیلیا میگن به خاطر قیمت نفت بوده باز حالا اونم میشه صحبت کن ما تو دوران جمهوری اسلامی هم داشتیم همینجور قیمت نفتی و پولا رفته صرف چه دیگه شده در اون زمان خب مشخصاً مقدار خیلی خوبی از پول صرف اینفراستراکچر شده صرف زیرساخت شده کارخونه ساخته شده خب مشخصاً اگه اون وض رو بیایم به قول معروف کلیبریت کنیم با وضع اون زمان منطقه خیلی وضعیت خوبی بوده حالا دوباره میگم مشکلات بوده صنعت داره ساخته میشه، اینفراستراکچر داره ساخته میشه، جاده‌ها داره ساخته میشه، دانشگاه‌ها دانشگاه‌هایی که همه این ماها از تو اونا دراومدیم و ست شد برای اینکه نیروی انسانی که مهم‌ترین قسمتش بوده به قول معروف رشد کنه. خیلی چیزایی حالا پراکسی‌های خیلی ساده مثلاً ایران میزبان هم جاملت‌های آسیا بوده هم بازیهای آسیایی بوده تو همون چند سال آخر که اصلاً الان غیر قابل تصوره. حالا این بذارش کنار بحث زنان که خب چقدر ما الان عقب‌تریم از همه منطقه نسبت به اینکه اون زمان کجا بودیم که خب اینم این د تا رو که اصلاً نمی‌تونیم استادیوم مسابقه ما نمی‌تونیم برگزار کنیم بعد حالا یه چیز خیلی ساده‌تر ما سور تو چمنش موندیم تو همجدیه چه همون استادیوم رو نمی‌تونن بعد اصلاً از نظر امنیتی نمی‌ذارن بازی بعد حالا چیزای خیلی ساده‌تر که ما در سه دوره آخر به قول معروف جاملت‌های آسیا چیزای خیلی خب سادهست دیگه قهر ایران قهرمان مان آسیا شده الان سال‌هاست که ما اصلاً نزدیک اونجا نرسیدیم میگم خیلی ساده و بعد تکنولوژی که حالا نکته‌ای که هست به این جمعی که ما الان تو ساختمون اوبریم ساختمون بغلی ساختمون اپن ایآی بزرگترین کمپانی ایآی دنیا میشه و همه دارن صحبت می‌کنن که بیسیکلی تمام پیشرفتها و اون اکانومیک گروس رشد اقتصادی تو این ایآی حالا نه که بقیه چیزام همه مهمه ولی این خیلی مرکزیت داره سؤال اصلی و یه جور حسرته اینه که دقیقاً زمانی که داره این انقلاب به این بزرگی میفته ما تمام پیلرا اینو داریم یعنی نتورکی که اینجا وجود داره اون دانشجوها بچه‌هایی که تو ایران هستن و سالی بالای ۱۰۰ هزار تا استم استودنتهای بسیار با استعادهای بسیار بالا و با این طول خیلی راحت می‌تونن کار کنن دنیا انرژی رو داریم که یکی از پیلرهای اصلی من حالا باز پیلر چیزی که کردن چه چه اهرم ستون‌های ج من حالا باید از بعد نکته اینکه اصلا احساس میکنم حالا بر خلاف اینکه خیلی از این تحلیل سیاسی میگن اصلا من فک کنم کل میدلیست خوشش میاد که اونجا چون اگه شما بین امارات یا عربستان خب بالاخره اونا اینوست کردن تو این ماجرا اصلا بعدشون نمیاد که به جایی که بیان تو کمپانی آمریکا کنن یه جایی تو قشم تو کیش اینجا باشه که خودشون اینوستوراشون برن بیان من فکر می‌کنم تمام کشوهای منطقه با همچین داستانی اصلاً استبیلایزره و اونجا رو یه مرکز جالبی برای بیزنس برای اونا می‌کنه. تمام اینا وجود داره و این بزرگترین به قول معروف طوفان تکنولوژی و اکانمی داره میره که می‌تونه این بره تو کشور همه چی رو درست کنه و ما درگیر یعنی این حسرته الان بزرگ‌ترین چیزه که ما می‌تونستیم اینجا باشیم و نیستیم. خب ببینید معکوس کردن فرار مغزها در واقع ورود مغزها یا بازگشت مغزها به ایران هست. دقیقاً چیزی که در اثر این حکومت پیش اومد. خب مخصوصایی که فرار کردن این کشورا رو واقعاً ساختن. الان شما می‌بینید که جامعه برونمرزی ایرانیان در کشورهای مختلف که درش ساکن هستن چقدر تأثیرگذار بودن در اون ممالک. به عنوان یک عده افراد پناهجوی نمی‌دونم چیزی از دستشون برنمیاد که تازه یه حربه‌ای باشه برای این کشورا نیستن که خیلی اثرگذار بودن. حالا فرض کنید این شرایط در ایران فراهم بشه که خیلیا که نمی‌تونن برگردن به ایران یا می‌خوان برگردن به ایران ولی منتظر اون فرصت هستن که این کارو بکنن یا حتی اگه برنگردن حداقل دانسته خودشون رو یا سرمایه خودشون رو در اختیار بگذارن این آمادگی رو کاملاً داشته باشن و این دقیقاً اون چیزیست که می‌تونه به کشور ما این این پیامو برسونه که ما چقدر می‌تونیم از این حالت از کره شمالی بودن دوباره تبدیل بشیم به کره جنوبی منطقه یه نکته دیگه هم که این وسط شاید بد نباشه راجع بهش فکر بکنیم این هستش که وقتی که شما باز دوباره میگم از دید منافع ملی کشورمون به قضیه نگاه بکنید یه کشوری که برخلاف این نظام که عناد داره با همسایگانش دشمنی با اسرائیل داره یا با یک برخوردی که اخیراًم دیدیم دیگه نحوه‌ای که برگشتن و حمله کردن به کشورای منطقه در مقایسه با یه کشوری که به دنبال ثبات به دنبال امنیت به عنوان صلح و روابط حسنه با همسایگانمون باشه گیم چنجر یعنی نه فقط برای خودمون برای تمام دنیا می‌تونه تأثیرگذار باشه و اگر اروپا می‌تونه اتحادیه خودشو داشته باشه چرا ما در خاورمیانه اتحادیه خودمونو نداشته باشیم چرا ما نتونیم بیایم و سر پروژه‌های مشترک امنیت ملی و اطلاعاتی و نظامی همکاری داشته باشیم مقدار زیادی از اینکه بودجه رو صرف سلاح و اسلحه بکنیم صرف نمیدونم فرض کنید ولفر و نمیدونم پنشن فاندز و نمیدونم بهداشت و تحصیلات در ایران بکنیم چرا نتونیم این کارو به شکل جمعی بکنیم که رقابت زیر سام نباشه ایران در مقابل عربستان سعودی یا امارات بلکه یک منفعت جمعی تو کار باشه من فکر کنم این یک افق کاملاً جدیدی رو باز خواهد کرد یه افقی که در فراآیندی که در اون زمان بایستی واقعیات رو در نظر بگیریم وقتی که شما جنگ سرد رو در نظر بگیرید برای اونایی که سنشون قد میده می‌دونن که در زمانی که اون حکومت شوروی در کار بود و این د تا بلوک متقابله با هم وضعیتی رو در منطقه ایجاد کرده بودن از اون دید به اصطلاح بایپولر ورلدی که باهاش مواجه بودیم شرایط خیلی متفاوت بود الان داده‌ها فرق کرده الان اون جنبه‌های نفوذی سیاسی که اون زمان بود که متأسفانه تأثیرم داشت تا حد زیادی به باز بودن فضای کامل سیاسی در ایران به خاطر گروه‌های وابسته به مسکو و نیروهای مارکسیست و غیر زلک در ایران بودن خب این یه شرایط دیگری رو به وجود آورده بود که اکنون اون وضعیت رو نداریم ولی موازنه قدرت بیشتر الان یه موازنه اقتصادیست تا سیاسی مسئله این هستش که آیا چین به کلی میخواد جهان رو بر بگیره یا یک چیز متعددی در مقابلش هست من همچنان فکر می‌کنم که ما از دید سیاسیمون دید دیدمون بیشتر همسو هست با جهان غرب تا بلوک‌های دیگر ولی این به مفهومی نیست که اونا رو می‌خوایم بلاک بکنیم. ما فقط میگیم که بایستی رابطه منصفانه باشه. قراردادهایی که جمهوری اسلامی بسته و یا کنسسیون‌هایی که داده از بحر خزر بگیرید یا کاسپین تا برسیم به خلیج فارس. این وضعیتیست که مردم بیخودیست که اعتراض می‌کنن. ما میگیم تا موقعی که یک معامله عادلانه باشه با همه حاضریم تجارت بکنیم اما نه تجارت که جمهوری اسلامی مملکیت ما داره می‌بخشه خاکمونو داریم می‌فروشیم این چیزاییست که واقعاً می‌تونه یک تصویر دیگری از منطقهمون ایجاد بکنه و در واقع حرفی که داریم نهایتاً میخوام همیشه به اینجا برسم که ما چرا میگیم که دنیا بایستی بیاد حمایت بکنه از مردم ایران برای رسیدن به آزادیشون که به معناست یعنی این حکومت ما دیگه نمی‌خوایم به خاطر چشم و ابروی من و شما این کارو نخواهند کرد قطعاً به خاطر منافع خودشون خواهد بود اتفاقاً از دید منافع خودشون بایست بهشون قانع کرد که به نفع شماست اگه این کارو بکنید به این دلیل به این دلیل به این دلیل و اینجاست که وین وین پروپوزیشن رو می‌خوایم ارائه بدیم در مقابل لوز لوز پروپوز یعنی هرگونه معامله یا مصالحه یا مقاشات که ت ادامه حیات این نظام رو تا زمانی تضمین خواهد کرد. این ضرر مشترک همه ماست این یک فرصت طلاییست که الان در مقابل ما هست که بایستی بیشترین استفاده ممکن رو ازش بکنیم به خصوص که به ما به قول معروف این حمله اخیر جمهوری اسلامی به کشورهای منطقه دیگه وضعیتو به جایی رسونده که دیگه همه شمشیررو از رو بستن این دیگه شوخی بردار نیست حالا میخواد امارات متحده باشه میخواد عربستان سوری باشه با تمام کشورهای منطقه اینجاست که می‌تونیم به این منفعت مشترک منطقه منطقه‌ای برسیم. خیلی با فاصله از لندن و پاریس و واشینگتن لااقل در منطقه خودمون به این نتیجه رسیده باشیم که دشمن مشترک همه ما و مکافات اصلی تا زمانی که این حکومت هست هیچ‌کسی روز راحتی رو نفس راحتی رو نخواهد کشید. اینجاست که باز می‌تونیم با هم کار بکنیم. من فکر کنم که بسیاری از شما به خاطر شرکت‌ها یا کارهایی که باهاشون کار می‌کنید یه ارتباطات با اون کشورای منطقه‌ای نیز به نوعی دارید. فکر می‌کنم خیلیاتون الان دارین علائم این رو خیلی ملموس‌تر حس می‌کنید تا فرض کنید ۶ ماه پیش شاید تا ۱ سال پیش این اون مومنتمیست که باعث بشه ازش استفاده کرد برای اینکه ما تمام این امکانات موجود رو بایست بتونیم نهایتاً انتقال بدیم به داخل مملکت برمی‌گردیم به اون فلسفه حمایت حداکثری یعنی بیشترین فرصت ممکن رو برای هم‌میهنانمون ایجاد بکنیم که این فرصت چیره شدن و این حکومت رو داشته باشن اتفاقاتی که در دی ده دی ده ماه اتفاق افتاد یه درس خیلی مهمی رو به ما داد و آنم این هستش که شما برای اینکه بتونید یک شانس واقعی داشته باشید بایستی یک در واقع میدان تراز داشته باشید این درگیری نظامی برای ما یک عامله نجات بخش بود نه یک تعرض جنگی جای دور نریم من همین چند هفته پیش با یه عده از این فعالین فرانسوی صحبت میکردم گفتم شما اگر نیروهای های متفقین در پلاژ‌های نرماندی پیاده نمیشدن الان داشتید آلمانی حرف می‌زدید و بدون اون دخالت خارجی غیرممکن بود که شما بتونید از شر به اصطلاح آکیوپیشن ناتسی نجات پیدا بکنید خیلی از جنبش‌های سیاسی جهان که به نتیجه رسید بدون حمایت کشورای کلید خارجی امکان‌پذیر نمی‌بود نمونهشفین خالج روبی نمونهش واکلافاول در چکوزوکی یا فرض بفرمایید که حرکت سالیداریتی لخفوارسا در لهستان این مسئلهم در مهد ایران صدق می‌کنه و اینجاست که ما باید بتونیم به دنیا بگیم که شما اگر شده به خاطر منافع خودتون بدونید که اگر یکسی دید بیزنسی حتی میخوام بگم پارنر جمهوری اسلامی غیر قابل اعتماد هستش و این رو ثابت کردن در عمل اگه واقعاً میخواین پارتنرهای جدی و واقعی داشته باشید به مردم ایران نگاه بکنید نه به این نظام. الان اگه سرمایه‌گذاری در کار هست روی مردمی بگذارید که مردم از نظر خواسته‌هاشون باورهاشون اصولشون ا بوز همون اندیشهی رو دارن که شما اینجا ازش بهرهمند هستید و تنها حرف ما این هستش که همین آزادی که بنده شما امروز در سان فرانسیسکو یا در پاریس یا در استکلم داریم می‌خوایم در تهران و اصفهان شیرازم داشته باشیم و اون رو در اونجا بتونیم پیاده بکنیم و این به نفع شماست که بتونید این رابطه رو با اون ملت آزاد شده برگزار بکنید دست واستیک دست یک گیم چ خیلی جالب این کلمه دقیقا من ایشان یه سؤال همیشه از من فکر کنم جلوتر دار این جواب میده یک خیلی فوکس روی آزادی اقتصادی که من فک کنم تو پلتفرمهای سیاسی اپوزیسیون ایران کلمه گمی اصلا خیلی برای من عجیبه بعضیا اصلا راجع بهش صحبت نمیکنن خیلی مثلاً همه پیشنهاداتی که میاد خب شما بیشتر از همه تو گروه‌ها یک فکر کنم اترکشن شما برای این جنگ بوده که بیشتر از همه صحبت کردین مثلاً همه پیشنهاد اینکه دولت باید این کارو کنه دولت اون کارو بکنه فلان بگ اصلاً کلاً کل دولت آمریکایی میده که دولت همین کارا رو نمی‌کنه من حالا خیلی خودم میگم مقلد میلتون فرید منم یعنی همه سؤال اینه که دولت چه کاراییرو نباید بکنه یعنی اون اصل قضیهست و اینجا نمونهشه دیگه سیلیکان ولی یه جایی که تمام فیسبوک گوگل نمی‌دونم تسلا اسپیس اکس همه اینا همه کمپانی که گارمنت کشیده کنار و اجازه داده که حرکتو از درون از پایین بیاد به بالا و الان این نسل جوون اینا که خب اصلاً اولاً حرف کس رو گوش نمیدن بعدم خب خیلی باهوش و خیلی داینامیک و اینا الان دقیقاً منظم کلمه کلیدی آنلیش کرد فک کنم خودتون این کلمه رو فارسیش رها کردن این‌ها و آزادی اقتصادی یعنی این برای من خیلی جالبه که این کلمه اینقدر کم گفته میشه که اینا رو من میگم آزاد کنه اینا خودشون خواهند رفت و این دقیقاً تو جایی هستیم که نمونهشه ببینید چرخ رو از رو اختراع نکنیم بالاخره فکر کنم فری مارکت اکانومی یا اقتصاد آزاد دقیقاً اینجاست اقتصاد دستوری حکومت یکی از گرفتاریهایست که باهاش مواجه هستیم اینجاست که من فکر می‌کنم شما اگه نگاه بکنید ما اگه بخوایم در یک آینده اقتصاد ایران که مبنای اقتصاد ایران یک اقتصاد نفتی نیست بلکه اقتصاد بر مبنای سرمایه‌گذاریست از این مرحله بایست عبور بکنیم خب اینجاست که مسئله سرمایه و سرمایه گذاری مطرح میشه و اینجاست که اتفاقاً هرچقدر بیشتر بخش خصوصی درگیر باشه اتفاقاً بار رو از روش دولت کمتر می‌کنه. من شخصاً اعتقاد دارم باور شخصی نمیگم این سیاست آینده اقتصادی کشور خواهد بود ولی واقعاً من فکر می‌کنم که بخش عمده‌ای از درآمد سرانه کشورمون بایستی بر مبنای سرمایه‌گذاری باشه. چه خارجی چه داخلی بخش خصوصی نقش بسیار مهمی داره. بیشتر درآمدی که در نتیجه فرض بفرمایید نفت و گاز مشکت و ابدم نخواهد بود می‌تونه در واقع اون پشتوانه ارضی کشورمون رو تأمین بکنه و بیشتر برای صندوق‌های به اصطلاح ریترمنت فاند یا پنشن فاند و این چیزا در واقع کش ریزرو داشته باشیم ولی بیشتر سازندگی کشور بر مبنای این سرمایه‌گذاریها باشه در تمام زمینه‌ها الان تمام این تکنولوژی‌هایی صحبت می‌کنیم یا چالش‌های جدیدی که خواهیم داشت از نظر انرژی‌ها های چی میگن بهش ریز همین ای که صحبت میکردین تمام چیزایی که در مسئله من فکر کنم اتفاقاً درآمد کشورمون از گردشگری بیشتر حتی از تولید نفت و گازمون می‌تونه باشه ولی برای اینکه ما کشورمونو آماده بکنیم برای پذیرش گردشگر شرایط اقلیمی کشوررو بهش برسیم انوائرمنت ایشومونو بایستی بهش برسیم تمام این به اصطلاح فرودگاه‌ها، جاده‌ها، هتل‌ها، ریزورتها رو سازندگی بکنیم که فردا که اون توریست میاد بگه که من ترجیح میدم برم ایران تا برم مثلاً فرض کنید ترکیه یا هند به عنوان مثال میگم و خب اینا تمام پتانسیل‌هاییست که آن می‌تونه تأثیرگذار باشه در یک وضعیت معی شده برای مردم. یعنی این‌گونه جلب سرمایه‌ها آن می‌تونه تأثیرگذار باشه در وضعیت آنی بهخصوص مناطقی که خیلی عقب موندن به خاطر نارسایی این این حکومت علیخصوص من منطقه سیستان و بلوچستانو همیشه در نظر داشتم بخشی از کردستانم همین طور و اینا به خاطر اینکه خب سنی مذهب هستن اکثریتشون خب این نظام ک طبیعتاً باز بر مبنای یک تبعیض مذهبی اینا رو اصلاً بهشون توجهی نداشته تمام اینا خیلی سریع می‌تونه برگرده به روند متفاوتی و این چیزیست که ما در واقع می‌تونیم به کشورمون عرضه بکنیم. یعنی تمام این داده‌ها، تمام این تکنولوژی‌ها، تمام این سرمایه‌گذاری‌ها، تمام این آمادگی‌ها اون پیامیست که تفاوت خواهد بود بین امیدوار بودن به آینده‌ای روشن‌تر به محض آزادی سیاسی تا اینکه خب حالا آزاد شدیم از کجا بدونیم که این کشور دوباره سازندگی میشه؟ این دقیقاً اون چالش و اون برنامه و اون پروژه‌ایست که لاقل من به دنبالش بودم و فکر کنم این کاررو امروز می‌تونیم به سادگی انجام بدیم. مهم رسوندن این پیام به داخل ایران هست. امیدوارم این وضعیت اینترنتی زودتر برطرف بشه. در این فاصله به هر حال از طریق شبکه‌های ماهواره‌ای و رادیویی این ارتباطات به داخل ایران می‌تونه پخش بشه و اگه ما بتونیم این چالش اصلی قطعی ارتباطات رو برش چیره بشیم ناگهان یک سیلی از اطلاعات به داخل ایران می‌رسه و از داخل ایران به خارجی می‌رسه و این اتصال یه مسئله بسیار کلیدی خواهد بود این یه نکته هم که خیلی خب هم به من مسج داده میشه هم احتماسیجا میاد یه جمعیت ت خیلی زیادین حالا نمونه آدمای که تو این سالن هستن چه تو سیلیکان ولی چه تو خارج ایرانیای حالا همین دایاسپورا گلای غربت هرچی تو داخل ایران میگن مثلاً می‌خوان کمک کنن خب به هر شکلی ولی خب نمی‌تونن خب یهکم من همین مدل دیسنترچال و غیرمتک من همیشه میگم که خب بالاخره شاهزاده که یه نفرن و یه تیمشون سعید الان خب کارای بیشتر این طرفای به قول معروف پراسپرتی و اینا رو داره انجام میده کمروند خب من باهاش کار خیلی کار می‌کنن و امیر فکر کنم من حالا در جت دیتیل تیم شما نیستم ه نفر بیشتر کار می‌کنم یه محدودی دارن نمی‌تونم مثلاً حالا هر مسی یکم احساس میم یه چیز مثلاً خیلی رمنتسایزی از رهبر دارن که یه نفر با یه اسب سفیدی میاد و شمشیر و قراره کشورو آزاد کنه بعد تو اینستاگرام ما بهشون بگیم مثلاً الان از این جهت برو مثلاً از اون زاویه وارد شو مثلاً من یه جم که خب هر کی کار خودشو انجام بده و شما چه‌جوری باهاتون اینگیج بشن و چهکار چون خیلیا می‌خوان کمک کنن و حتی فک کنم ایونت‌های شبیه به این حالا چه ایونت چه مثلاً پروژه چه تو اینترنت چه جوری من نمی‌دونم من جواب من اینو ندم شما البته این بحث مفصلیست در عرض چند دقیقه غیرممکنه که به همش بشه پرداخت ولی ببینید شما بسیاری از اقداماتی که در ایران شکل گرفته به هیچ عنوانی یک ساختار مرکزی نبوده که باعث این شده که یه سری مسائل در ایران اجرا بشه این خودش نشونه این هستش که ابتکار عمل درون کشور بوده مهم این هستش که هرچی بیشتر تقویت بکنیم و تجهیزاتو بهشون برسونیم بقیهشون خودشون تا حد زیادی بلدن چیکار بکنن ولی در خارجی که دستمون بازتره و در جایی که خب بالاخره ایرانی تبارهایی که در کشورهای مختلف از استرالیاش بگیرید تا اروپاش بگیرید تا کاناداش بگیرید تا اینجا بگیرید پراکنده‌ایم هیچ مرکزی نمی‌تونه وجود داشته باشه که همه این مسائل رو بتونه به روز هماهنگ بکنه. به نظر من یک دیسنترلایز سیستم به مفهومی که چپترهای ریجونال به وجود بیاد که این کارو بتونن انجام بدن و اون‌ها با هم یه هماهنگی پاراللی رو ایجاد بکنن کارو بیشتر ممکنه پیش ببره که همه چیز به فانل بیاد فقط در یه جا محدود بشه و خودبهخود این باعث تأخیر و دیلی میشه و خیلی سیستم افیشنتی نیست. من در اینجا اتفاقاً رجوع میدم به شما که مغزای این هستید که ایده‌های خودتون رو بدید که از نظر ایمپلمنتیشن و آپتیمایزیشن چه کارایی رو می‌تونیم انجام بدیم که این کارا بیشتر و بهتر پیش بره و این مستلزم دیالوگ بسیار وسیع‌تری هست و مهم این نیست که بتونیم این ارتباطات رو بین خودمون داشته باشیم تا این تبادل نظرها کمک بکنه به تأثیرگذارتر بودن یا در واقع افیشنت بودن سیستم اصلا کلا میگم دیگه فرق کل این ماجرایی که داریم می‌کنیم که دوباره یه نفری مثل خامنه‌ای نباشه که از بالا بخواد همه چی بگه اینجا این جهت قراره ایده از پایین بیاد همه قراره کارا بکنن آخرین اینو بهش میگن در واقع هرم وارونه یعنی از پایین میاد به بالا نه بر اینجا داره اداره میشه آخرین سؤال من اینکه خیلی جالبه که تو این مخصوصاً از بعد ۱۸ و ۱۹ خب خیلیا جدیتر شدن ایرانیا و خیلی انگج‌تر شدن و کمکم این که مثلاً خب حالا اگه بشه چی میشه؟ ما میریم ایران نمیریم نصفه میریم خیلی این جدی‌تر شد خیلیا الان از این جمع صحبت می‌کنن که ما حاضریم بیم من خودم شخصاً احساس می‌کنم الان خیلی اصلاً دنیای حالا کار تکم انقدر یه دونه اکانت نمیدونم کدکس و کلاد و یه لپتاپ اونطور لزوماً خیلی راحت شده جای فیزیکالو عوض کردن من سؤالم اینه که شما کی فکر میکنین قراره بریم و این جمعیتم اگه فکر کنم خیلیا بخوان بیان هواپیما با هواپیما های هر چی فکر کنم خیلی حالا اصلاً این چیز خیلی فک کنم واقعاً الان اینجورین که میخوان برگردن یعنی فکر کنم اگه بشه اسمشو یک راز موفقیت گذاشت و این رو واقعا به عنوان یک شعار نمیگم به عنوان یک واقعیت تاریخی میگم میگم یک ملت متحد از پس هرگونه چالشی نهایتاً برمیاد هیچ چیزی ابدی نیست حکومت‌های توتالیترم محکومن به فنا اینم تاریخ ثابت کرده مسئله ما این نیست که آیا این حکومت خواهد رفت این یه حکم تاریخه حالا کی خواهد رفت و با چه هزینه خواهد رفت هستش که دغدغه همگی ماست تلاش من همیشه این بوده که ما با حداقل بهای انسانی و مالی بتونیم به این نتیجه برسیم. صحبتی بود که در یه جلسه دیگه داشتم که مثلاً همین موضوع اینکه ما الان به هر حال به عنوان یک ملت یا اون مملکت ضرر اقتصادیش رودی خوردیم. یعنی هر ضرر اقتصادی که بوده رو اوردی پرداختیم. اما آیا همچنان در اون مکتب نافرمانی مدنی قابلیت شوک اقتصادی به خود رژیم بیشتر آوردنم داریم یا نه؟ اعتصابات کارگری هست. خیلی راه‌های دیگه‌ای هست و این چیزی نیست که برین تو خیابون تیر بخورین. سر کار نرین. وایستین به هر حال نه حقوقتون داره پرداخته میشه. کارخونهتون که بسته. مغازهتون که بستهست درآمدی ندارید اینترنتم که نیست مجبورین یه عده رو لآف بکنید یعنی از این بدتر نمی‌تونه باشه الان ولی لااقل اگه قراره ضربه متقابلی بزنیم چه اقدامات و کارهایی هست که می‌تونه روند و سرعت در واقع فلج شدن نظام که آخرین مرحله قبل از فروپاشیش هست رو به وجود بیاریم ضمن اینکه خیلی از این عواملی که شاید از دید منفعت اقتصادی بوده که پشت سر این نظام وایسادن نه الزاماً به خاطر باورهای آخرزمانی و نمیدونم یه سری از این جریانات رادیکال مذهبی که نمیگم نیستن بعضیاشون هستن ولی تعداد خیلی کمی رو شکل می‌گیرن چه محاسبه‌ای دارن می‌کنن که بالاخره آینده بچه‌های خودشونم فکر بکنن تable انور یعنی مجبورن بالاخره یه تصمیم بگیرن اینجاست که ما در ضمن که داریم مقا قابله با این نظام می‌کنیم بایست در رو برای کندن از این نظام فراهم بکنید. بزرگ‌ترین نگرانه کسانی که تا به حال به این نظام متصل بودن و دیگه نمی‌خوان جزئی از این نظام باشن این هستش که آینده من چی میشه؟ اگه من فردا بیام این‌ور خط آیا منو تحویل می‌گیرن؟ آیا به من میدان میدن؟ اون کسانی که شاید خیلی مذهبی‌تر هستن وقتی که ما از صحبت حز نظام سکولار می‌کنیم و جدا دین رو مذهب می‌کنیم آیا باورهای دینی خودشون رو در خطر می‌بینن؟ این دیگه دوستان فقط چیزی نیست که آدم رو کاغذ بتونه بیاره این مستلزم یک دیالوگ مردمی و ملی هست بین خودمون این اطمینان خاطر رو شما بایستی در عمل بین خودتون نشون بدید رفتاری که نسبت به هم نشون بدیم همین همایش‌هایی که ایرانیان در خارج اجرا کردن از زمان به اصطلاح این اتفاقات و تمام تظاهراتی که بوده در این سال‌ها بهخصوص از زمان جمعه ش محسا به اینور اگه نگاه بکنیم خب دیدیم که چقدر این همسویی و یک صدایی بوده چقدر دیسیپلین خوبی بوده ولی اینو ماستی مرحله فراترز اعتراض ببرین بایست یه مقداری از نظر کاری و عملی بهتر کار کنیم بهتر با هم پیوند بزنیم و مبادا تو طله حاشیه سازان و نیروهای خود نظام بیفتیم که همیشه سعی کرده در جامعه برونمرزی شکاف ایجاد بکنه اختلاف ایجاد بکنه ه و اتفاقاً شما که تو دنیای تک هستید یکی از نکات خیلی مهم این هستش که از کجا ما می‌تونیم هویت واقعی افراد رو در مقابل اکندای فیک مثلاً تفاوت بدیم بیشتر این کارا رو مبینین آخرسر یه جوری وصل میشه به اطلاعات سپاه و یا این به اصطلاح سایبری هایی که همیشه این چالش رو داشتن نگذارن که این اتحاد شکل بگیره اینم یه سری آگاهی‌هاییست از قبل بایستی بر حضر باشیم آمادگی مقابله باهاشون داشته باشیم دیسیپلین خودمون رو از دست زدیم و میگم این اتحاد یک صدایی نهایتاً آخرین چیزیست که نظام همیشه سعی کرده از بین ببره و اگه در مقابل خودش ببینه دیگه هیچ باور و امیدی خودشون نخواهند داشت ما بایست بتونیم مسئله این باورمبندی رو امید رو در مردم خودمون تقویت بکنیم و در واقع باقی‌مانده این نظام رو ناآمید بکنیم و بقای خودشون در قالب این نظام این فکتور تغییر اساسی خواهد بود. این یه چیز خیلی نکته کلیدیست که در تمام سالا من سعی کردم همیشه روش تأکید بکنم. فکر کردم خیلی شما هم به این مسئله باور داشته باشید ولی بایست به اجرا بگذاریم. این کافی نیست که فقط این رو باور داشته باشیم. هر روز به هر شکلی بایستی این رو در عمل نشون بدیم و انجام بدیم. جواب خیلی سیاست مدارانه و جواب خیلی مهندسی و خوشبینانه من شهریور سپتامبر کلیتاتونو بگیرید. من میگم ببین زمان رو میشه تثریح داد یا میتونیم کشش بدیم این بستگی داره یک اینکه ما چه کار میتونیم بکنیم دو اینکه اون کشورهای کلیدی جهانی که میتونن در این مورد بیشتر به این تصریح کمک بکنن اونا رو قانع بکنیم که بیشتر بایستی اونها اهرم‌های حمایت و فشار خودشونو انجام بدن به هر حال من همیشه گفتم ما به عنوان مردم اون کشور نبایستی اتکامون به هیچ نیروی خارجی باشه. فرض رو بر این بذاریم که هیچ کمکی نخواهیم گرفت. ولی اگه بگیریم راهمون آسون‌تر خواهد بود. زمانش کوتاه‌تر خواهد بود. اینجاست که ما باید به دنیا ثابت کنیم که چرا پارتنرهای بهتری براشون هستیم تا باقی مونده این حکومت چیز. مردم ایران نرفتن ۴۰ هزار نفر کشته بدن که به یک معامله اتمی برسیم. یا آقای غالیباف بخواد فردا بره بشه به اصطلاح نماینده این کشور مردم ایران چیزی کمتر از یک تغییر کامل از این نظام قبول نخواهند کرد اگه قرار باشه سیستم آیندهشون مشروعیت داشته باشه از دید خودمون مسئله لجیتیمسی مسئله شوخی بررداری نیستا ممکنه که یه زمانی بتونید کشش بدید و یه سری فرض بفرمایید که به یک نوع مذاکراتی برسن و یک دیلی هم با این نظام ببندن ممکنه نمیگم نیست شانسش کمتره الان ولی ممکنه اتفاق بیفته این آیا به مفهوم این نیستش که برنامه تموم شد و این حکومت ابدیست؟ نه ممکنه چند ماهی باز به درازا بکشه ولی فکر نمی‌کنم مردم ایران زیر باره چیزی کمتر از تغییر کامل نظام دارن اون چالش ماست ما فقط به دنیا بگیم که هرچقدر بیشتر شما وقت تلف بکنید در این فاصله ضربه‌های بیشتری هم خواهین خورد کارتون حتی مشکل‌تر خواهد بود الان ببینید مسئله فقط این نیست که فرض کنید موشک‌های لانگ رنج الان دارن که بیشتر اروپا رو میتونه پوشش بده مسئله فقط این نیست که این تهدیدای منطقه‌ای رو از نظر اتمی ایجاد کردن. مسئله فقط این نیست که همچنان نیروهای نیابتیشون رو فان می‌کنن یا تمام این به اصطلاح سلول‌های سلیپرسنشونو در دنیا حتی تو این کشور الان اکتیویت کردن. آخرسر به یه جایی بایست برسیم که شما فراتر از مسئله میدترم الکشن و قیمت یک گالون بنزین که ممکنه چند ماه دیگه بیشتر پولشو بدین. در نتیجه تغییر وضعیت سیاسی در ایران تمام این مشکلاتتون یه جا حل میشه. لانگ ترم اگه فکر کنید لانگ ترمم نمیگم ۱۰ سال دیگه یه سال دیگه نه ۲ سال دیگه نه چ هفته دیگه نه د ماه دیگه دس از بلس این چیزیست که ما بایستی الان از حکومت‌های تأثیرگذار الانم که تو امریکا هستیم بالاخره آقای ترامپ چی از قیافهش خوشتون بیاد یا نیاد بالاخره سر کاره پس قوانش بکنیم که شما به جایی که باز دوباره بیاین و با این رژیم فکر کنید به نتیجه می‌رسید بعد از ۴۷ سال آزمایش و تکرار همون آزمایش و انتظار یک نتیجه متفاوت به قولشتاین سگ شما بیای این بار رو مردم ایران سرمایه‌گذاری بکنید این فرصتیست که در مقابل ماست این فشار و این لابی رو ما بایست در در واشینگتن انجام بدیم برای اینکه راهکارهای اقتصادی و تخصصی و علمی و تکنولوژیکشو داریم اینجا این چیزی که باید براش غلبه بکنیم این مهمترین وظیفه ماست که تاثیر بذاریم رو تصمیمگیران سیاسی کشورهای کلیدی که میتون می‌تونن این وضعیت وداعه رو به نفع آزادی ایران تغییر بدن نه به نفع باقی‌انده باقی ماندانه این نظام خیلی فکر کنم که الان به آدینس چند تا سؤال میره فکر کنم نه کامران میگن که اصلاً ذره فکر کنم پس هیچی اوکی پس خود کامران فک یه عکسم فکر کنم چون خیلیا به من گفتن میتونیم یا نه اوکی آره یه عکس فکر کنم و خود کامل شما میخواین صحبت کنین ب عکس اوکی عکسو فکر کنم چهجوری شما به من بگی چون من گفتن آره فکر کنم اگه شما اوکی فکر کنم ما باید بخوایم فکر کنم نمیدونم اینجا میتونیم وایستیم یا نه شما پروتوکلاتونو خودتون بالا باشه فکر کنم کردین و شما آ بچه‌های چیز کلاً پس من چیزم رئیس ایشونن ایشون فعلا بش از این و میخوایم بگیرین پسید عکاس بیان اینور من گفتم که اگه ما اینجا وایستیم بهتره نیست خیلی نمیفتن آره اوکی شما بگن دوربینا رو پس بیاین و همه بشینید اوکی بریم من نمیدونم چیه ما از این ور عکسو میندازیم ولی بیا منم شما بیاین کم یک خیلی تنها بالا یک ذره خب کی میاد فکر کنم کم بیان بچه‌های بیان اوکی شف بالا وایسید مردمم مسک کرد خب همینو من میگم اینجا وای میخوایم اونجا وای اونجا وایس آره بنا اومدیم وسط جمع نه وایسین بلند شین دیگه بفرمایید اوکی اوکی بفرما اینجوری دیگه آره دکتر بیا جلو یه دایورسیتی بزن که من انقدر اینجا تلاش برای این دایورس آخرش پرچمو نگرفت چه خبر پرچم کمی امضا کنم بهش نه ببین من پرچم امضا نمیکنه که نه ایشون گفت عکس پرچم شاه شاه ک