محمد جواد حضوری ۳۲ ساله بود قهرمان کیوکشین کاراته مردی که سال‌ها با انضباط تلاش و اراده زندگی کرده بود باتریساز بود دست‌هایش به ساختن عادت داشت نه به ویران کردن عاشق سگ بگش بود عاشق زندگی عاشق روزهایی که هنوز فرصت ساختن فردا را داشت در روزهای اعتراض مثل بسیاری از فرزندان ایران سکوت را انتخاب نکرد از خانه بیرون رفت و دیگر باز نگشت خانوادهش چشم انتظار مانده‌اند اما آنچه بازگشت محمد جوادی نبود که رفته بود با تیر جنگی ما رو می‌زنن تنش پر از زخم بود اما آنچه شکسته بودند فقط استخوان‌های او نبود. آن‌ها می‌خواستند امید را بشکنند. می‌خواستند ترس را جایگزین رویا کنند. اما نفهمیدند که بعضی نام‌ها پس از خاموش شدن بلندتر شنیده می‌شوند. قهرمانی که در میدان ورزش جنگیده بود سرانجام جانش را برای آرزوی ایرانی آزاد از دست داد. محمد جواد حضوری رفت اما نامش در صف جاویدنامان ایران ماندگار شد و تا وقتی ایران زنده است جاویدنامان زنده‌اند.