محمد متین ۲۴ ساله پسری آرام مهربان و عاشق زندگی عاشق باشگاه بود عاشق سفر عاشق موسیقی عاشق جاده‌هایی که به شمال ایران می‌رسیدند روزهایش میان خانواده دوستان مقا تعمیر موبایل و رویاهای فردا می‌گذشت. موتوری خریده بود برای ۲ سال قسط داده بود. هر دو ماه یک قسط. با امید، با زحمت، با آرزوی فردایی که نزدیک به نظر می‌رسید. فقط یک قسم مانده بود. اما بعضی رویاها پیش از آنکه به مقصد برسند ناتمام می‌مانند. با تیر جنگی ما رو می‌زنن. آن موتور ماند، آن برنامه‌ها ماند، آن سفرها ماند، آن آینده‌ای که برایش نقشه کشیده بود ناتمام ماند اما نام او جاودانه شد. امروز محمد متین یک نام نیست. او لبخندیست که خانواده‌اش هنوز به یاد دارند. آنها زندگی او را گرفتند اما نتوانستند رویاهایش رافن کنند. نتوانستند خاطره‌اش را خاموش کنند. نتوانستند نامش را از ذهن ایران پاک کنند. او رفت اما نامش ماند و تا وقتی ایران زنده است جاویدنامان زنده‌اند.