[موسیقی] فرشته رجوی ۳۹ ساله مادر مهربان دلسوز همیشه یک جمله را تکرار می‌کرد ایران را باید پس بگیریم و برای او ایران فقط یک سرزمین نبود در روزهای اعتراض در خیابان قغزوین تهران گلوله‌ای به سینه‌اش نشست اما داستان فرشته با شلیک آن گلوله تمام نشد. ساعتی پیش از رفتنش برای خانواده غذا آماده کرده بود. به خواهرش گفته بودشام بیایید خانه ما. اما آن شب سفره‌ای پهن شد [موسیقی] که جای مادر بر سر آن خالی بود. با تیر جنگی ما رو می‌زنن. فرشته رفت. بعضی مادران فقط فرزندان خود را بزرگ نمی‌کنند. آنها امید [موسیقی] را بزرگ می‌کنند. فرشته رجبی از آن مادران بود و امروز نامه‌ش در کنار جاویدنامان ایران می‌درخشد و تا وقتی ایران زنده است جاویدنامان زنده‌اند.