صحبا رشتیان ۲۳ ساله دختری با موهای فر لبخندی آرام و قلبی پر از رویا در زمین فوتبال داوری می‌کرد برای نوجوانان می‌دوید می‌آمود موخت و برای آینده‌ای که در ذهنش ساخته بود تلاش می‌کرد. سهبا رشتیان هنرمند بود. طرح می‌کشید، رنگ می‌آفرید و زیبایی را در ساده‌ترین لحظه‌های زندگی پیدا می‌کرد. طبیعت را دوست داشت. دوچرخه سواری را، زندگی را دوست داشت. با تیر جنگی ما رو می‌زنن. آرزویش این بود که به عنوان یک طراح در سطح بین‌المللی فعالیت کند و داوری فوتبال را تا بالاترین سطوح ادامه دهد. او برای آینده برنامه داشت. اما در دیماه ۲۵۸۴ شاهنشاهی در اصفهان گلوله‌ای به پهلوی دختری نشست که تنها جرمش رویا دیدن بود. می‌خوام قبر اونای نگاه کنم که جوه. آن‌ها آینده صح را گرفتند اما نتوانستند نامش رو از حافظه مردم ایران بگیرند. او رفت اما نامش ماند و تا وقتی ایران زنده است جاویدنامان زنده‌اند. ‏M.